از استماع قصّه‌ى تو در به نينوا * يابد مذاق خلق به هر حين طعم حين « 1 » . والاترى ز قوم شهيدان چو در عدد * برتر ز حرف ابجد در رتبه حرف غين خيزد حنين به حشر ز بدخواهت آن چنان * كز بدسگال حيدر برخاست در حُنين « 2 » با تو خلاف بدگهران هست خود خلاف * با صانع دو عالم و با شاه مغربين گر باد كوى دشمن تو بر جهان وزد * چون سبزه ديو سر زند از خاك خافقين « 3 » كوبند سر به خاك پدر مرده سان همى * اندر فراق روى تو هر شام نيرّين « 4 » از هجر جانگداز دو ابروى تو هلال * گرديد قد خميده و لاغر چو حاجبين بىداغ ماتم تو بود نقد قلب قلب * چون بىقبول خسرو صاحبقران حسين شد قطره‌هاى اشك من اندر عزاى تو * بحرى كه شد حباب بر آن عرش چون نطين « 5 » در ماتم تو آيه‌ى قرآن چو نظم من * بر خويش جامه‌هاى سيه كرده فرض عين اى آنكه گشت هر كه به تشريف تو شريف * گردد كمينه بنده‌ى او مهر و مه به زين از شوق پاىبوس مكان تو مر مرا * باشد درون سينه پر آتش چو كورقين « 6 » از روى لطف و بنده‌نوازى خداى را * برهان مرا ز هجرت و خوارى روز بين

--> ( 1 ) - حين : مرگ . ( 2 ) - حنين : محلى بين طائف و مكّه . ( 3 ) - خافقين : مشرق و مغرب . ( 4 ) - نيّرين : آفتاب و ماه . ( 5 ) - نطّين : رشتهء بر هم تنيده . ( 6 ) - كورقين : عذاب و شكنجه .